Even mijn hart luchten

15,5 jaar geleden ben ik getrouwd. Mijn man had toen al een probleem met alcohol, maar we zagen elkaar vanwege de afstand elkaar alleen maar in de weekenden en ik dacht dat dat wel meeviel, dat alcohol probleem. In het weekend drink je toch altijd wat mee dan gebruikelijk, door de week zal het wel meevallen. Helaas bleek dit niet het geval te zijn. Al vrij snel in ons huwelijk heb ik er op gestaan dat mijn man naar de huisarts zingen om hulp te zoeken. Dit heeft hij gedaan. Jammer genoeg kwam de huisarts met het geweldige advies: ach meneer, ik drink ook elke avond wel een wijntje of 2, ik zou me er niet al te druk over maken. Helaas was het niet een wijntje of twee, maar meer een litertje of 2. Het grootste probleem vond ik dat hij, ook omdat hij rookt, avond na avond in de garage zat. Avond op avond zat ik alleen op de bank. Na 2 kinderen is ons seksleven gedaald naar een dieptepunt. Intiem zijn we al zeker een jaar of 6 niet meer geweest. Iemand van de kerk kwam een aantal jaar geleden bij mij met de vraag of het wel goed ging met mijn man. Zij rook dat hij vaak naar alcohol rook en ze zag hem dagelijks in de supermarkt met een fles wijn onder de arm. Schoorvoetend heb ik toegegeven dat dit klopt en dat het inderdaad niet goed ging. Op advies van onze voorganger is mijn man in therapie gegaan. Daar is vooral gesproken over zijn verleden, maar over het alcohol gebruik, ho maar. Dus we bleven in ons cirkeltje zitten. Hij in zijn garage, ik eenzaam op de bank. Heb ik het niet besproken met hem? Oh ja, zeker wel. Ik heb een weet niet hoe vaak bij hem in de garage gestaan, gevraagd of hij alsjeblieft ook eens bij mij kwam zitten. Ik ben boos geworden, verdrietig, liefdevol, ik heb van alles geprobeerd. Maar hij bleef daarbij die garage. Op de zeldzame momenten dat hij in de woonkamer kwam, was hij dronken, kon niet meer in een rechte lijn van de bank naar de keuken lopen. En de volgende dag wist hij niet meer wat we besproken hadden. Dus op een gegeven moment gaf ik het gewoon op. En zo groeiden we uit elkaar en werd mijn liefde en resecpt voor hem steeds minder. De momenten dat ik van hem walgde, omdat hij weer eens dronken was, waren er vaker dan de momenten dat ik met liefde naar hem opkeek. Toen er op mijn werk een wisseling kwam in samenstelling van teams, kwam ik naast een collega te zitten die ik eigenlijk niet kende. Zij was net gescheiden en vertelde mij daar over. En juist omdat ik haar niet zo goed kende, durfde ik ook over mijn situatie te vertellen. En door deze gesprekken vielen als het ware de schellen van mijn ogen en besefte ik mij dat ik deze situatie niet lang zou vol kunnen houden. En zo langzamerhand ging ik steeds wat meer mensen in vertrouwen nemen. Zo heb ik mijn ouders ingelicht en wat dames die ik ken vanuit onze kerk. En op een gegeven moment heb ik de stap genomen en hem voor de keuze gezet óf je gaat nu hulp zoeken, óf ik ga de echtscheiding in gang zetten. Zijn reactie was, nou, datum moet dat maar. Ik was geschokt, was dát zijn enige reactie? Maar goed, hij heeft zijn woord gehouden en is nu bezig met thuis therapie. Maar daar knelt wat mij betreft ook de schoen, hij moet dit thuis, online doen, op zijn eigen moment, en zijn eigen tempo. Dus.in wezen is er nog niks veranderd. Hij drinkt nog steeds, stiekem, wel minder, maar nog steeds stiekem. En ik merk dat ik er eige lijk wel klaar mee ben. Ik wil niet meer. Ik wil scheiden. Maar ja, hij heeft zich gehouden aan de afspraak, namelijk hulp zoeken. Ik heb de afgelopen weken regelmatig aangegeven dat ik er zat van ben, want ook op relationeel gebied is er tussen ons niks veranderd. Hij komt nog steeds later naar bed, intiem zijn we nog steeds niet en hij (en eerlijk ook ik) doet ook geen enkele moeite. Elke keer als ik weer het gesprek met hem aangaf over óns, reageert hij zoals altijd, niet..... en het volgende moment doet hij alsof het hele gesprek niet is geweest en vraagt of ik nog een kopje thee. Ik ben er echt helemaal klaar mee. Hij heeft nog niet één keer sorry gezegd ,sorry voor het feit dat ik je verdriet doet, sorry dat ik je vertrouwen heb geschaad, sorry dat ik ons huwelijk op spel zet, sorry......voor wat dan ook. Ook dat heb ik hem al drie keer gezegd en nog steeds geen sorry.... Aankomende week hebben we samen een gesprek bij een therapeut. Ik denk dat ik dan ga aangeven dat ik wil scheiden. Dan kom ik wel weer voor een volgende uitdaging, namelijk woonruimte. Ik vind het allemaal heel spannend en onzeker. En ik vraag me soms af of ik nog voor relatietherapie zou moete gaan. Dit heb ik al drie aan hem voorgesteld, de eerste keer kreeg ik geen reactie, de tweede keer was de reactie dat dat geld kost (tja, als je je geld liever uitgeeft aan drank en nicotine dan aan je huwelijk) en de laatste keer dacht hij dat als hij was de drank af is het vanzelf wel goed komt. En om eerlijk te zijn, ik heb er gewoon geen zin in. Ik wil met hen stoppen, opnieuw beginnen, de financiën weer onder controle hebben (nu 'verdwijnt' er maandelijks zo'n 200 euro). Wat ook niet mee werkt is dat hij wéér zonder werk zit en dat ik elke keer als ik thuis kom hem zie zitten, krantje lezen, puzzeltje doen, game spelen op de tablet.....maar klussen in huis, verven, plafond in de badkamer maken, garage opruimen, dat, ho maar. Ik erger me kapot en ik wil weg.
Goed, dit is mijn, warrige, verhaal. Gewoon even mijn hart luchten. Misschien advies wat jullie zouden doen, weggaan of blijven en hem steunen en nog een kans geven.....


Uw reactie

Alle velden zijn verplicht, alleen uw voornaam wordt getoond.

Uw voornaam:
Uw achternaam:
Uw e-mailadres:
Uw reactie: