In de knoop met van alles

Hoi mijn naam is Fenna en ik ben 13 jaar oud, ik zit niet alleen in de knoop met mezelf maar heb ook net met het verlies van mijn opa te maken gekregen, hij is nu ongeveer 6 weken dood en ik mis hem meer dan verwacht, en als ik in de knoop met mezelf zit is dat nog moeilijker, het is moeilijk om zelfs met Mn ouders te praten dat ik miss lesbies ben, ik ben bang voor hun antwoord, ik weet dat ze altijd achter me staan maar toch ben ik bang, bang voor hoe Mn vriendinnen reageren, bang dat ik nog ERGER gepest zal worden, want ja, dat word ik ook nog, thuis gaat het ook niet goed omdat Mn moeder een zeldzame ziekte heeft wat haar belemmerd, gelukkig niet dodelijk maar wel zeer pijnlijk, ook dokters weten er weinig van, zelf word ik ook steeds onzekerder en banger voor de wereld later, de toekomst, zal het slecht gaan dat iedereen me haat? Zal het goed gaan en zal ik iedereen behouden? Dat weet ik niet en ik blijf piekeren, en al is Mn opa dood, elke avond weer praat ik tegen zijn foto over Mn dag, hoe ik me voel en wat ik denk, hij kan toch niks meer doorvertellen, het ongeluk staat bovenop maar vandaag was er ook iets leuks, een achternichtje gekregen, maar ja, dat zal al die andere problemen niet oplossen, heeft er iemand asjeblieft tips? Ik weet me geen raad meer, er zijn maar 2 vrienden op de hoogte van dat lesbies gedoe en verder niemand, ik ga dat ook wel vertellen maar nog verdere tips voor de rest en miss hoe ik het kan vertellen? En weet, de dood van Mn opa was alleen de dag zelf aan zien komen, hij lag al 2 maanden in het ziekenhuis en kreeg steeds complicatie op complicatie, en ook veel pijn, nu heeft hij gelukkig geen pijn meer maar het verlies blijft😞voor een 13 jarige als ik zijn al deze dingen tegelijk gwn NIET te hendelen, pleas wat tips?🙏🏻Groetjes Fenna🙋🏻‍♀️

Reacties

Anoniem op dinsdag 16 oktober 2018 Beste Fenna, Ik snap precies waar je nu doorheen moet gaan met je opa. Ik heb het zelf meegemaakt met mijn oma op dezelfde leeftijd. De enige manier waardoor ik het kon verwerken was veel praten. Ik denk dat ik het bijna elke dag wel over haar heb gehad met mijn moeder. Focus je op de goeie dingen die je met je opa hebt meegemaakt. Misschien kan je in een boekje al je goeie herinneringen aan hem schrijven. En af en toe een goeie huilbui helpt ook altijd. Ik heb zelfs nu nog af en toe dat ik op een random moment moet huilen, omdat ik mijn oma mis. (Ik ben ondertussen 18) Helaas zal deze pijn altijd wel bij je blijven... Je hebt tenslotte een dierbaar iemand verloren. Er zullen altijd momenten blijven wanneer je had gewild, dat hij erbij zou zijn. Maar geloof me als ik zeg, dat hij elk moment in je leven bij je zal zijn. Soms zal je hem extra erg missen, maar focus op die goeie herinneringen en ik weet zeker dat je je snel weer beter voelt. En praat erover met je familie


Uw reactie

Alle velden zijn verplicht, alleen uw voornaam wordt getoond.

Uw voornaam:
Uw achternaam:
Uw e-mailadres:
Uw reactie: