Mijn zwangershap

17 februari, de dag dat ik besloot om toch maar eens een zwangerschapstest te gaan doen. Met de gedachte dat deze test ook wel weer negatief zou zijn, deed ik toch mijn plasje en wachtte geduldig af. Na de voorgeschreven minuten die ik moest wachten keek ik op de test. De handleiding had ik al weggegooid. Ik keek naar de test en dacht “hè, dit ziet er wel heel anders uit dan de eerdere testen die ik heb gedaan.” Ik haalde de handleiding toch maar weer uit de vuilnisbak en kon mijn ogen bijna niet geloven. Ik was zwanger! Mijn man was de hele dag thuis, want het was zondag, maar net op dat moment ging hij even wat spullen halen, omdat hij aan het werk was in onze garage. Onbewust heb ik, denk ik, juist dat moment gekozen om de test te doen.
Ik belde de enige vriendin die wist dat we probeerden zwanger te worden. Toen ik haar vroeg of ze alleen was, omdat ik nieuws had dat ik haar wilde vertellen, wist ze vrijwel meteen wat er aan de hand was. Ze was ontzettend blij voor me, omdat ze wist dat dit mijn allergrootste droom was. Samen bedachten we dat ik mijn man het grote nieuws zou meedelen door een verlate valentijnskaart te schrijven. Op deze valentijnskaart had ik geschreven.
Lieve,
We weten dat je het erg druk hebt, dus willen we het iets makkelijker voor je maken. Je mag de box beneden laten staan.
We hadden namelijk al langer dan een half jaar een box beneden staan die we gratis hadden gekregen van kennissen. Deze moest eigenlijk nog eens op zolder gezet worden, maar dat was nu niet meer nodig.
Mijn zusje kreeg ook een kaart met de mededeling dat ze dit jaar bij carnaval voor de laatste keer bij ons op de logeerkamer kon slapen, omdat we plek moesten maken voor iets anders. Mijn vader en moeder kregen tijdens carnaval, onder het mom van een verlaat verjaardagscadeau voor mijn vader, een boekje van Nijntje over opa en oma pluus. Mijn schoonmoeder en haar vriend kregen ook een boekje, maar dan in het Frans, zodat haar vriend de hint ook gelijk zou begrijpen. Iedereen was natuurlijk dolgelukkig.
Al snel begon ik mij erg misselijk te voelen in de ochtend. Ik heb me daardoor een paar keer ziek gemeld op mijn werk, omdat zij nog niet mochten weten dat ik zwanger was. Omdat ik mij steeds zo bleef voelen en dit niet persé over ging nadat de dag vorderde, heb ik besloten het dan toch aan mijn baas te vertellen. Doodzenuwachtig was ik, want ik was bang dat mijn contract nu niet verlengd zou worden. Echter nadat ik het had verteld was mijn baas enthousiast en feliciteerde mij zelfs en ging nadenken over eventueel aangepast werk, mocht dit nodig zijn. De volgende ochtend zou ik naar kantoor moeten komen voor een opdracht. Als ik in deze opdracht zou slagen, zou ik eventueel, indien nodig, op kantoor kunnen werken.
De eerste echo’s verliepen goed en met weken konden we zelfs al een hartje zien kloppen. Ik werd wel gewaarschuwd over mijn gewicht. Dit zou een risico kunnen zijn in het verloop van mijn zwangerschap. Toen was het tijd voor de 20 weken echo. Mijn man en ik kozen er samen in overleg voor om geen combinatietest te laten doen. Daarom was de 20 weken echo voor ons extra spannend. We zouden te weten komen of ons kindje compleet was. In het ziekenhuis in Oostburg kon de verloskundige veel zien, maar niet alles. Ze kon het hartje en de longetjes niet goed op beeld krijgen. Daarom moest ik de volgende dag naar Terneuzen voor een vervolg. Deze verloskundige kon dit al helemaal niet zien. Ze wilde er niet zomaar van uit gaan dat alles goed was. Daarom stuurde ze ons met een verwijsbrief naar Gent. We maakten ons toch zorgen, want je wordt niet voor niets naar een gespecialiseerd ziekenhuis gestuurd. In Gent is het overigens ook nog eens erg druk, dus mochten we er een dagje voor uittrekken. De gynaecoloog had de computer nog niet aangezet en hij vroeg al of ik nog nooit had nagedacht over een gastric bypass. Daar lig je dan, gesloopt van de zenuwen, 23 weken zwanger en krijg je zo’n opmerking naar je hoofd geslingerd. Die is nog weken lang in mijn hoofd bijgebleven. Maar goed, de echo was gelukkig in orde. Ons kindje was, zo ver ze konden zien, gezond en alles zat er op en er aan.
Door mijn overgewicht moest ik op extra controles bij de gynaecoloog. Rond deze tijd kwam zij er achter dat mijn bloeddruk te hoog was en moest ik hiervoor medicijnen gaan slikken. De eerste tijd voelde ik mij hierdoor erg slap, maar na een tijdje kon ik goed merken dat de medicijnen werkten en voelde ik mij een stuk beter dan daarvoor. Ik kreeg ook last van mijn bekken en kreeg moeite met het vele lopen en staan op mijn werk. Ik vroeg een gesprek aan bij mijn baas en kreeg een kruk waar ik op kon zitten wanneer ik pakketjes moest inpakken. Echter was ik maar een kwart van de dag bezig met pakketjes inpakken en de rest van de dag stond ik in de rekken van het magazijn te werken. Een paar weken later heb ik het dan nog eens aangekaart, maar kreeg te horen dat er geen aangepast werk voor mij was. Tot zover het enthousiasme van mijn baas over mijn zwangerschap. Ik bleef maar doorwerken en dacht bij mezelf, dan maar even doorbijten. Ik had nog veel vakantiedagen over en maakte deze op naarmate mijn zwangerschapsverlof dichterbij kwam.
In deze periode moest ik ongeveer om de twee weken op controle bij de verloskundige of de gynaecoloog. Ook hier was mijn baas niet heel erg blij mee. Mijn bloeddruk bleef ook steeds stijgen en dat ik mezelf druk maakte over de houding van mijn baas, hielp hier niet echt aan mee. Een aantal keer moest ik, na een controle bij de verloskundige, met spoed naar Terneuzen rijden om een CTG te maken van mijn buik, omdat mijn bloeddruk nog steeds te hoog was. Toen vroeg mijn gynaecoloog gelukkig naar mijn werk en of dit erg belastend voor mij was. Ik vertelde over de situatie op mijn werk en kreeg het advies om halve dagen te gaan werken. Mijn baas stelde voor om van 1 uur tot 5 uur ’s middags te werken, omdat dit voor hun de drukste tijd is van de dag. Hier ging ik mee akkoord. Ik ging hierdoor wel in de ziektewet en zou ik, in plaats van vier weken voor mijn uitgerekende datum, zes weken voor mijn uitgerekende datum met zwangerschapsverlof gaan.
Zomer 2019 was een pittige zomer, vol hete zomerdagen. Die donderdag dat het boven de 40 graden zou draaien, staat nog goed in mijn geheugen gegrift. Mijn collega’s waren bezorgd en vroegen vaak of het wel ging. Mijn baas daarentegen zag je niet op dagen zoals deze en naar een flesje koud water kon je fluiten.
Rond 30 weken moest ik weer eens naar Terneuzen voor een extra controle, omdat mijn bloeddruk wéér veel te hoog was. Ik had er echter niet op gerekend dat ik zou moeten blijven. Er zat eiwit in mijn urine en omdat ze dit goed wilden onderzoeken, moest ik 24 uur blijven en mijn urine opsparen. Zo konden ze uitzoeken hoeveel eiwit er gemiddeld in mijn urine zat, verspreid over 24 uur. Na 24 kreeg ik de uitslag en deze was net op het randje en mocht ik naar huis. Ze vertelde er wel bij dat ik blij mocht zijn dat ik 35 weken zou halen en ik vanaf nu bij iedere controle blij mocht zijn als ik terug naar huis mocht.
Ik mocht vanaf toen ook niet meer gaan werken en zat met verplichte rust thuis. Ik pakte mijn vluchtkoffer in en nam deze iedere keer mee wanneer ik op controle moest. Vanaf nu moest ik zo’n twee keer per week op controle in Terneuzen. Nog twee keer zat er weer eiwit in mijn urine, maar mocht ik gelukkig thuis mijn urine sparen. Dit was ik wel gewend, aangezien ik had meegedaan met moeders voor moeders. De keer daarna moest ik weer blijven in het ziekenhuis en wist ik niet of ik nog naar huis zou komen. Ik was 37 weken en verwachtte wel dat ik niet meer zonder kindje naar huis zou komen. Toen kwam echter de volgende ochtend de anesthesist langs en die had slecht nieuws voor mij. Hij durfde het niet aan om mij een ruggenprik te geven wanneer dit nodig zou zijn. Ik hield veel vocht vast en was erg veel aangekomen, waardoor dit een risico was voor de ruggenprik.
Ik werd doorgestuurd naar Gent. Daar heb ik nog een aantal dagen gelegen. Vreselijk vond ik het daar. Alles was er grauw, grijs en heel ouderwets. Ook voor mijn man was dit vreselijk. Hij was erg ongerust en kon natuurlijk thuis niets doen. Als er iets gebeurde, was ik de eerste die het wist, maar hij moest thuis afwachten. En ik was ook niet echt dichtbij, want het was een uur rijden om in Gent te komen. Ik werd gelukkig goed in de gaten gehouden en dit was voor mij en mijn kindje het voornaamste. Regelmatig werd mijn bloeddruk gemeten en iedere dag werd er een CTG gemaakt van mijn buik. Wonder boven wonder zakte mijn bloeddruk en wilde de gynaecoloog mij naar huis sturen. Dat zou betekenen dat ik zou moeten afwachten tot de bevalling spontaan zou beginnen. En als het zover zou zijn, zou ik naar Gent moeten rijden om daar te bevallen. Met veel smeken, werd mijn casus gelukkig overgedragen aan het ziekenhuis in Brugge en werden de controles daar verder opgevolgd.
Mijn bloeddrukken bleven wel wat hoog, maar waren niet meer verontrustend en ook de gynaecoloog in Brugge gaf het advies om af te wachten tot de bevalling spontaan zou beginnen. Rond 38 weken werd er gekeken of ik gestript kon worden, maar dit ging helaas nog niet. De week erna is dit gelukkig wel gelukt en kreeg ik onderweg naar huis al last van buikkrampen. Ik heb twee volle dagen last gehad van voorweeën en dacht toen dat het niet meer zou beginnen. Totdat ik de volgende ochtend wakker werd…


Uw reactie

Alle velden zijn verplicht, alleen uw voornaam wordt getoond.

Uw voornaam:
Uw achternaam:
Uw e-mailadres:
Uw reactie: