op aventuur

Onlangs werd de lockdown wat versoepeld en kon ik na maanden eindelijk weer eens naar Nederland komen om mijn ouders te bezoeken. Ik woon al weer een aantal jaren in Engeland en desondanks dat het maar een uurtje vliegen is, is het toch een heel eind tijdens deze onzekere tijden. Het is toch gek dat je pas waardeert, hoe mooi Nederland is als je er een tijdje niet bent geweest. De mensen zijn vriendelijk, milieu bewust en trots op hun huis en tuin. Helaas was het bezoek maar van korte duur en ben nu verplicht twee weken in self isolation. Dat geeft mij mooi de tijd om eens mijn verhaal te schrijven.

Toen ik een jaar of veertien was, moest ik beslissen wat ik wilde worden voor de rest van mijn leven. Mijn klasgenoten wilden allemaal iets met dieren doen. Paarden verzorgster, dieren arts of honden kapster worden. Ik ook, maar net een beetje anders. Ik wilde reizen en een nieuw dier soort ontdekken. Vaak droomde ik dat ik Indiana Jones of Lara Croft was. Het avontuur opzoeken en schatten vinden in de diepe jungles van verre landen. Helaas was ik een paar jaar te laat. Abel Tasman en James Cook waren me al voor geweest. Het ei van Columbus was ook al ontdekt en dus zat er niets anders op om na school het leger in te gaan. Dat was in 1996 toch wel bijzonder om als meisje daar voor te kiezen. Zeker voor iemand uit Megen, een klein dorpje aan de maas met nog geen 1400 inwoners. Ik was altijd al onafhankelijk van mijn ouders, maar het leger zorgde er voor dat ik heel snel opgroeide en volwassen werd. In 1998 ging ik voor het eerst op uitzending in Bosnië en daar leerde ik een leuke jongen kennen. Na de uitzending gingen we samen wonen in Den Bosch en voor een aantal jaren leek het er op dat ik veranderde in een huisje boompje beestje vrouw. Toch bleef de drang om het avontuur op te zoeken knagen en na bijna tien jaar in militaire dienst, besloot ik toch de stap te nemen om een verre reis te gaan maken. We gingen naar Zuidoost Azië omdat dat in mijn gedachte daar het ultieme avontuur zou liggen. Mijn rugzak was bom vol met overleving gadgets en er was nog net plaats voor een foto camera en een reserve onderbroek. We begonnen onze reis in Singapore en we reisden in vier maanden, via Maleisië, Thailand, Cambodja, Vietnam en Laos terug naar Singapore. Hoe primitiever het werd, hoe meer ik genoot. De mensen, het eten, de geuren en kleuren. Ik had het reis virus te pakken desondanks dat er ook wat bedbugs en voedsel vergiftigingen bij kwamen kijken. Na Azië gingen we naar Nieuw Zeeland en daar besloot mijn partner dat het wel genoeg was geweest. Hij wilde terug naar huis. Maar ik was thuis. Mijn slaapkamer en keuken zaten in mijn rugzak en dus daar spitste onze wegen. In mijn eentje ging ik verder naar Australië. Daar lifte ik van Sydney naar Melbourne en ontdekte de gastvrijheid van de mensen daar. Iedereen was zo relaxed en vriendelijk dat ik me op geen moment onveilig heb gevoeld. Ik sliep in de goedkoopste hostels of plante mijn tentje ergens aan de zijkant van de weg om geld te bepalen. Hier en daar deed ik vrijwilligers werk in ruil voor eten en onderdak. Zo kan ik heel wat verschillende baantje op mijn CV zetten. Poep scheppen bij een wild life centrum in Tasmania, schapen hoeden in the outback net onder Perth en allerlei klusjes klaren voor een boer die hulp nodig had met het bouwen van een nieuwe schuur rondom Broom. Inmiddels had ik een auto gekocht die ik had omgebouwd to mini camper zodat het slapen wat comfortabeler werd en het reizen was sneller ging. Regelmatig pikte ik andere reizigers op om samen de kosten te delen en een van deze reizigers was Mikael uit Zweden. Het klikte meteen en we besloten om samen onze droom te volgen en te blijven reizen tot dat we een plekje hadden gevonden om ons eigen guesthouse te beginnen. Mijn geldpotje raakte wat aan de lage kant en mijn visa voor Australië liep aan zijn eind dus ik moest een beslissing nemen wat ik zou doen. Met mijn laatste geld heb ik een vlucht geboekt naar Fiji om vanuit daar een werkvisa aan te vragen zodat ik terug naar Australië kon gaan en daar geld te verdienen. Dit was met succes gelukt en dus samen met Mikael heb ik nog een ruim een half jaar gewerkt op boerderijen en guesthouses. Ik was nu al twee jaar onderweg en het werd toch tijd om wat meer geld te verdienen. We vlogen samen terug naar europa om op campings te gaan werken als holiday representatives. Dit, samen met het monteren en demonteren van tenten in het voor en na seizoen, gaf ons zo’n acht a negen maanden werk zo dat we in de winter weer verder konden gaan reizen. Dit werd onze nieuwe routine voor de opvolgende vijf jaar. Zo hebben we onze winters doorgebracht in Centraal en Noord Amerika, Zuid Amerika, het Midden Oosten en centraal Azië. Helaas sloeg toen het noodlot toe. Terwijl we via Turkije en Sri Lanka naar Nieuw Zeeland reisde, werd het gedrag van Mikael opeens heel raar. Hij zei dat hij met god gesproken had en dat we ons leven drastisch moesten omgooien. We moesten vegetarisch worden, we mochten alleen maar organische producten gebruiken en alle moderne electronica moest weg. Het werd steeds bizarder toen ik niet aan “die” kant van de straat mocht lopen, omdat daar gevaar dreigde. We sliepen niet in “dat” hotel want dat werd gerund door een slecht persoon en zo ging het nonstop door tot dat ik er na een week genoeg van. We waren net aangekomen in Galle, in het zuiden van Sri Lanka toen hij na het bekijken van het zevende hostel aankondigde dat we op het eiland gingen slapen. Ik weigerde nog een stap verder te gaan in zijn onzin en besloot om zelf een slaapplaats te vinden. Ik zei dat hij maar een weekje zijn eigen gang moest gaan en dat we elkaar weer zouden zien op het vliegveld om verder te vliegen naar Nieuw Zeeland. Ik vond een mooi klein hotelletje, in het oude gedeelte van de stad en had voor de eerste keer sinds een week had ik een goede nachtrust. Toch zat het me niet lekker en de volgende ochtend vroeg in de morgen kocht ik wat fruit en ging op zoek naar Mikael. Ik liep naar het strand waar ik voor het laatst met hem had gesproken. Meteen kwam er een visserman naar mij toe en met veel gebaren, handen en voeten werk, vertelde hij mij dat mijn vriend daar was, wijzend naar de zee. Oh, vroeg ik hem. Heeft u hem naar het eiland gebracht? Eiland? Welk eiland? Nee, Mikael had zijn rugzak afgedaan en was met kleren en al de zee ingelopen. De visserman had lang gewacht maar hij kwam niet meer terug. Uiteindelijk heeft hij de rugzak naar het politie bureau gebracht en wees mij de weg naar het bureau. Daar aangekomen, werd mijn paspoort afgenomen en werd ik ondervraagd over de verdwijning van mijn vriend. Sommige papieren van mij zaten in Mikaels rugzak en er was een hoop verwarring over wie nou wie was. Ik zei dat ze ze moesten gaan zoeken op het eiland. Mikael was geen goede zwemmer, maar was heel erg fit. Maar er was helemaal geen eiland. Het land dat leek op een eiland was gewoon een uitstekend stuk van de baai. Gelukkig was de visser getuigen van wat er gebeurt was en werd ik “vrij” gelaten. Ik moest in mijn hotel blijven en kreeg mijn paspoort niet terug. Daar moest ik wachten. Inmiddels probeerde ik contact te maken met the Zweedse en Nederland ambassade om hen op de hoogte te brengen en hulp te krijgen. De volgende dag moest ik opnieuw naar het politie bureau om opnieuw mijn verklaring af te geven, en de volgende dag opnieuw. Toen ik op de derde dag weer naar het bureau werd geroepen, ging ik er vanuit dat ik opnieuw zou worden ondervraagd, maar ik werd, zonder verklaring achter in een bus geduwd en zo reden we voor ruim een half uur. We kwamen aan op een strand en ik werd naar de waterkant geleid. Daar van onderuit een vies stuk plastic, stak een hand. Zonder enig gevoel voor sympathie, werd het plastic weg getrokken en moest ik het lijk identificeren. Het was Mikael. Hij was bijna onherkenbaar. Het lichaam was wit, opgeblazen en aangevreten door allerlei beesten. Alleen aan zijn ring kon ik zien dat hij het was. Ik voelde niets. Geen tranen, geen angst, niets. Als of in een automatische trans, begon ik van alles te regelen. De autopsie die ik niet alleen moest regelen en betalen, maar ook moest vertalen. I zocht een vertaler die alle papieren vertaalde van Sri Lankeesch naar Engels en vervolgens van het Engels naar het Zweeds. Dit duurde een aantal dagen toen ik eindelijk mijn paspoort terug kreeg samen met zijn lichaam. De conclusie was een natuurlijke dood door verdrinking. De doctor die mijn verhaal had aangehoord vertelde mij dat het klonk alsof Mikael een acute psychose had gehad maar daar is alleen nog maar over te speculeren. Van Mikaels familie heb ik totaal geen hulp gehad. Die wilde alleen dat hij bij zijn vader in het graf in Stockholm zou worden geplaatst. Dat was onmogelijk door papierwerk en geld gebrek dus ik besloot om hem ter plaatse te laten cremeren. Ook dit was opnieuw gecompliceerder dan gedacht. Weer de vertalingen en het fijt dat Mikael 1.90 lang was, was het onmogelijk een kist en een oven te vinden die groot genoeg was. Zonder de hulp van mijn hotel eigenaar, die gelukkig goed Engels kon omdat zijn vrouw lerares was, had ik dit nooit voor elkaar gekregen. Tot op de dag van vandaag, weet ik niet hoe ik dit allemaal heb kunnen doen en tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds nooit echt gerouwd. Nadat ik de urn had begraven in Stockholm, ben ik terug gegaan naar mijn moeder. Ik had niets meer. Geen huis, geen baan, geen geld. Het bleek dat Mikael zijn reisverzekering had opgezocht en mijn reisverzekering betaalde niets. Volgens hen had ik gewoon moeten weglopen want we hadden geen schriftelijk bewijs dat wij een relatie hadden. Nu had ik duizenden euros schuld en alleen maar foto’s van de afgelopen zeven jaar. Maar die foto’s lieten me niet zien wat ik ervaren had. Het waren allemaal maar snapshots van een goede tijd zonder verhaal. Om mezelf een doel te geven, begon ik fotografie te leren doormiddel van lezen en filmpjes te bekijken. Het was reuze interessant, maar dit werd op een laag pitje gezet omdat de vakantie organisatie, waar voor we een aantal jaren gewerkt hadden, mij persoonlijk benaderde en mij een baan aanbood op een camping in Zwitserland. Dit was precies wat ik nodig had. Ik pakte mijn oude routine weer op door zomers te werken en in de winter te reizen. Nadat ik een met de fiets door de Everglades had gereisd, besloot ik om op de terugweg nog even langs Engeland te gaan om een man op te zoeken waar ik die vorige zomer mee had gewerkt. Daar ben ik nooit meer van weg gegaan. In 2015 kocht ik samen met Jeffrey een huis in Newcastle upon Tyne en in 2017 zijn we getrouwd. Na een hoop zelf-study en een paar korte cursussen, heb ik afgelopen mei mijn eerste fotografie study jaar met succes afgerond. Ik hoop over twee jaar een bachelor of Arts certificaat te mogen ontvangen en van fotografie mijn beroep te maken. Natuurlijk is de droom om een reis fotograaf te worden, maar mijn leeftijd en de moderne technologie heeft dit bijna onmogelijk gemaakt. Iedereen heeft tegenwoordig een smartphone met de nieuwste camera’s en reizen is door de jaren veel goedkoper en gemakkelijker geworden. Toch zet ik door en hoop ooit mijn plekje op deze aarde te kunnen vinden waar ik al mijn dromen kan combineren. Reizen, fotografie, een guesthouse en gelukkig oud worden met mijn lieve man.


Uw reactie

Alle velden zijn verplicht, alleen uw voornaam wordt getoond.

Uw voornaam:
Uw achternaam:
Uw e-mailadres:
Uw reactie: